Na vijf jaar in Izmir keerden we terug naar Nederland. Het werd een periode vol verandering en aanpassing, maar ook een tijd van groei en reflectie.
Afscheid van een bijzonder hoofdstuk
Onze jaren in Turkije hadden ons veel gebracht. De natuur, de zee, de cultuur en de mensen gaven nieuwe energie en perspectief. Het was meer dan een verhuizing; het was een kans geweest om na een moeilijke periode opnieuw te beginnen.
Een nieuw land en een andere cultuur brachten natuurlijk ook uitdagingen mee. De kinderen kregen Engels op school en Mischa leerde Turks. Ik probeerde twee lessen mee te doen, maar nam de taal nauwelijks op. Met mijn “teşekkürler” wist ik me gelukkig redelijk te redden.
We maakten prachtige herinneringen en groeiden samen als gezin. Terugkijkend hielp die periode me om opnieuw te leren leven en weer contact te maken met mijn kracht en veerkracht.
Drie maanden bij mijn schoonouders
De terugkeer naar Nederland was voor ons allemaal een grote stap. De eerste drie maanden verbleven we bij mijn schoonouders.
Dat gaf ons een veilige tussenplek. De kinderen konden opnieuw wennen aan Nederland en wij kregen tijd om praktische zaken te regelen en voorzichtig weer een gevoel van thuis op te bouwen. We waren dankbaar voor de steun in deze overgangsperiode.
Een nieuwe stad en veel minder ruimte
Daarna verhuisden we naar Zwolle. We vonden een huurhuis, maar het had ongeveer een derde van de ruimte die we in Turkije gewend waren.
Alles moest opnieuw een plek krijgen. De kinderen gingen weer naar school en het dagelijks leven kwam snel in een strak ritme. Aan de buitenkant leek ons Nederlandse leven weer te beginnen.
De kinderen vonden hun draai
De kinderen werden op school een jaar teruggezet. Dat bleek een goede keuze voor hun aansluiting. Ze maakten snel vrienden en pasten zich opvallend gemakkelijk aan.
Het was fijn om te zien dat zij hun plek vonden. Tegelijkertijd maakte het mijn eigen gevoel van desoriëntatie zichtbaarder. Terwijl zij verdergingen, voelde ik me een vreemde in mijn eigen leven.
De structuur en verbinding van Turkije missen
Ik miste de structuur die ik in Turkije had opgebouwd en de verbinding met de mensen daar. In Nederland voelde ik me soms alleen. Ik had nog geen daginvulling of activiteiten die richting aan mijn dagen gaven.
Onze Labradoedel Duizel was mijn constante metgezel. Hij was altijd blij me te zien en motiveerde me om naar buiten te gaan. Toch miste ik daarnaast de gesprekken, activiteiten en sociale verbinding die voor mij zo belangrijk waren.
Je mag je na verandering verloren voelen
Langzaam begon ik te begrijpen dat het oké is om je na een grote verandering verloren te voelen. Aanpassen kost tijd, zeker wanneer je tegelijkertijd leeft met de gevolgen van hersenletsel.
Je hoeft niet meteen alle antwoorden te hebben. Nieuwe verbindingen en een nieuw gevoel van richting ontstaan vaak stap voor stap.
Iedere kleine stap kan je dichter brengen bij de persoon en het leven die nu bij je passen.