Eerst dacht ik nog dat ik alles zelf wel zou onthouden. Al snel merkte ik dat dit niet meer realistisch was. Boodschappenlijstjes, verjaardagen en afspraken gaan nu allemaal in mijn telefoon.

Mijn belangrijkste inzicht werd: ik hoef niet alles te onthouden. Ik hoef alleen te weten waar ik het kan terugvinden. Dat geeft rust en haalt veel druk van mijn geheugen.

Op een zomer zocht ik wekenlang naar mijn favoriete zomershirt. Ik dacht dat ik het kwijt was en stond op het punt een nieuw exemplaar te kopen.

Uiteindelijk vond ik het netjes opgevouwen in de kast op zolder. Daar had ik het na de vorige zomer veilig opgeborgen—en vervolgens volledig vergeten.

We hebben er hard om gelachen. Mijn verstand had blijkbaar een uitstekende veilige plek bedacht, maar mijn geheugen maakte er een bijzonder goed bewaard geheim van.

Een andere keer gaf ik mijn dochter voor het slapengaan een knuffel. Ze keek me verbaasd aan en zei: “Mama, die knuffel heb ik al.” Vervolgens liet ze een tweede, identieke knuffel zien.

In mijn verwarring had ik dezelfde knuffel opnieuw gekocht, omdat ik dacht dat de eerste kwijt was. Soms levert vergeetachtigheid gelukkig ook een grappige verrassing op: dubbel zoveel knuffelplezier.

Structuur in mijn dag heeft me enorm geholpen. Door spullen een vaste plek te geven en handelingen op vaste momenten te doen, ontstond er meer rust in mijn hoofd.

Mijn sleutels leg ik altijd op dezelfde plek. Iedere ochtend bekijk ik de notities en afspraken in mijn telefoon. Zulke kleine aanpassingen maken een groot verschil.

Ik leerde mijn geheugen niet alleen te zien als iets wat mij beperkt, maar als iets waar ik creatief mee kan omgaan. Technologie, routines en soms de humor van het leven helpen mij het overzicht te bewaren.

Als ik toch iets vergeet, probeer ik mezelf niet direct te veroordelen. Geen mens is perfect—en mijn geheugen ook niet.