Sinds mijn herseninfarcten is er veel veranderd, vooral aan de rechterkant van mijn lichaam. Een van de dingen waar ik snel tegenaan liep, was mijn handschrift. Laat ik het maar meteen zeggen: het is afschuwelijk.
Een puzzel in mijn eigen woorden
Als je denkt dat dokters een slecht handschrift hebben, dan heb je het mijne nog niet gezien. De helft van de tijd kan ik mijn eigen woorden niet ontcijferen.
Soms kijk ik naar een notitie en denk ik: “Wat stond daar ook alweer? Was dat een afspraak om tien uur of om vier uur?” Mijn handschrift weet van iedere boodschap een klein raadsel te maken.
In het dagelijks leven is dat gelukkig minder problematisch geworden. Dankzij mijn telefoon, laptop en iPad hoef ik nauwelijks nog met pen en papier te werken. Typen gaat goed, dus lijstjes en aantekeningen houd ik digitaal bij.
Terug naar pen en papier
Dat veranderde toen ik bij de Mark Academie de opleiding tot leefstijl- en vitaliteitscoach ging volgen. Tijdens deze praktijkgerichte opleiding werkten we veel met oefeningen, opdrachten en aantekeningen op papier.
Een iPad of laptop werd niet echt gewaardeerd. Daardoor moest mijn “artistieke” handschrift weer volop aan het werk. Het resultaat was verre van fraai.
Regelmatig keek ik naar mijn aantekeningen en vroeg me af wat ik in hemelsnaam had geschreven. Soms leek het een geheime code waar zelfs ikzelf geen toegang toe had. Opnieuw schrijven hielp niet; meestal werd het daar alleen maar onleesbaarder van.
Mijn telefoon als praktische uitweg
Zoals zo vaak vond ik uiteindelijk een andere manier. Als het niet lukt zoals het moet, dan moet het maar zoals het lukt.
Mijn telefoon bood uitkomst. In plaats van te worstelen met onleesbare notities, maakte ik foto’s van wat er op de flipovers stond. Die beelden waren duidelijk, overzichtelijk en vooral: leesbaar.
Waar anderen hun notitieboek gebruikten, stond ik met mijn telefoon klaar. Misschien minder traditioneel, maar het werkte voor mij.
Aanpassen is geen mislukking
Tijdens die opleiding leerde ik opnieuw dat er vaak een manier is om met een beperking om te gaan. Het hoeft niet precies zoals een ander het doet. Het gaat erom dat je creatief en flexibel blijft.
Een hulpmiddel gebruiken betekent niet dat je hebt gefaald. Het kan juist zorgen dat je mee kunt blijven doen en je energie besteedt aan wat werkelijk belangrijk is.
Het hoeft niet netjes te zijn
Tegenwoordig typ ik iets of maak ik een digitale notitie wanneer dat kan. Dat bespaart me achteraf veel hoofdbrekens.
Moet ik toch met de hand schrijven, dan neem ik de tijd of accepteer ik dat het niet mooi wordt. Uiteindelijk draait het niet om hoe netjes iets eruitziet, maar om de manier waarop je een oplossing vindt.