Na mijn derde herseninfarct in januari 2010 kwam mijn leven in een nieuwe fase. Ik had veel doorgemaakt en was nog volop bezig met herstel en reflectie. Toen Mischa de kans kreeg om voor zijn werk naar Turkije te gaan, stond ons gezin voor een grote stap.
Een compleet nieuwe wereld
We zouden aanvankelijk drie jaar naar Turkije gaan. Uiteindelijk werden het er vijf. Dat had ik me op dat moment nog niet kunnen voorstellen.
Onze eerste reis was een verkenningstocht. Ik was nog nooit in Turkije geweest en was nieuwsgierig naar wat ons te wachten stond. De warmte, kleuren en cultuur voelden als een compleet nieuwe wereld. De vriendelijke en gastvrije mensen gaven ons het gevoel dat we in een warm bad terechtkwamen.
Op zoek naar een nieuw thuis
Samen met onze relocation manager bekeken we huizen in verschillende compounds. Iedere compound voelde als een kleine wereld: mooie huizen, veel groen, sprinklers en rustige wegen.
Bij een van de huizen leidde een geplaveid pad steil naar beneden. Op het eerste gezicht leek het charmant, maar de grote stenen lagen ongelijk en scheef. Mijn rechterbeen was nog voor dertig procent verlamd. Iedere stap vroeg extra concentratie en het voelde alsof de grond onder mij bewoog.
Mischa zag het meteen, pakte mijn arm stevig vast en hielp me mijn evenwicht te bewaren.
Gesteund en toch kwetsbaar
Dat was een bijzonder moment. Ik voelde me letterlijk en figuurlijk gesteund. Tegelijkertijd schaamde ik me en wilde ik het liefst door de grond zakken.
Het pad herinnerde me aan mijn grenzen. Ook in dit nieuwe land zou NAH invloed hebben op mijn dagelijks leven. Toch voelde ik me vastberaden en optimistisch. Samen zouden we onze weg vinden, hoe anders die ook zou worden. Het enthousiasme van mijn gezin gaf me kracht om de eerste drempels te overwinnen.
Twee huizen, één beslissing
Beide huizen waren prachtig en hadden hun eigen charme. We besloten dat de kinderen mochten kiezen wanneer we in mei samen terugkwamen.
Hun ogen begonnen te glinsteren bij het huis met het zwembad voor de deur. Met vijf en zeven jaar waren ze echte waterratten. De keuze was snel gemaakt.
Ik was stiekem erg blij. Het andere huis lag in een compound die veel groter en steiler was. Om daar bij het zwembad te komen, hadden we telkens een flinke helling moeten beklimmen.
Klaar voor het avontuur
Het voelde goed om de blijdschap van de kinderen te zien en te weten dat dit ons nieuwe thuis zou worden. Het was de eerste van vele beslissingen die ons leven in Turkije vormgaven.
Ik voelde een diep vertrouwen dat we dit samen aankonden. Soms kan een stap in het onbekende leiden tot prachtige nieuwe ervaringen. Het leven blijft een avontuur en het is nooit te laat om opnieuw te beginnen.