Er zijn momenten waarop je jezelf naar buiten toe sterker voordoet dan je werkelijk bent. Je glimlacht en probeert alles draaiende te houden, terwijl je vanbinnen volledig uitgeput bent. Voor mij was dit gevoel het sterkst toen mijn kinderen nog klein waren.
Doorgaan omdat iedereen je nodig heeft
Als moeder wilde ik er altijd voor mijn kinderen zijn, geen moment missen en zorgen dat alles goed liep. Achter die sterke buitenkant zat soms pure vermoeidheid.
Eerlijk zijn over mijn grenzen voelde als falen. Dus hield ik vol. Ik deed het huishouden, bracht de kinderen naar school en stortte zelf in zodra zij in bed lagen.
Maar wie zag dat? Wie merkte dat ik op mijn tandvlees liep?
Niet de spelbreker willen zijn
Mijn ex begreep bijvoorbeeld niet altijd waarom ik eerder van een feestje naar huis wilde. Terwijl hij nog energie had, voelde ik de vermoeidheid als een zware deken over me heen vallen.
Toch bleef ik vaak langer. Ik wilde niet de spelbreker zijn en liet de opgewekte versie van mezelf zien—de versie die overal zin in had—terwijl mijn lichaam en hoofd om rust vroegen.
De druk om sterk te blijven wanneer je energie al lang op is, kan ontzettend slopend zijn.
Wat niemand aan de buitenkant ziet
Veel mensen met niet-aangeboren hersenletsel herkennen het gevecht tegen vermoeidheid. De buitenwereld ziet dat vaak niet. Je ziet er misschien hetzelfde uit als voorheen, terwijl vanbinnen alles meer moeite kost.
Hoe vaak heb ik moeten uitleggen waarom ik na een uur sociaal contact al op was? Hoe vaak voelde ik me verplicht door te zetten, terwijl mijn lichaam al lang aangaf dat het genoeg was?
Juist de onzichtbaarheid kan leiden tot onbegrip en het gevoel dat je jezelf steeds opnieuw moet verdedigen.
Een grens aangeven is ook kracht
Door de jaren heen leerde ik dat ik niet altijd sterk hoef te zijn. Toegeven dat je moe bent of iets niet kunt, is geen teken van zwakte.
Het vraagt juist zelfkennis en moed om te zeggen: “Ik kan dit nu niet.” Werkelijke kracht zit niet altijd in doorploeteren, maar soms in op tijd stoppen en voor jezelf zorgen.
Wat ik mijn kinderen wil meegeven
Ik wil mijn kinderen leren dat ze zich niet anders hoeven voor te doen dan ze zich voelen. Het is goed om grenzen aan te geven en eerlijk te zijn over energie en emoties.
Als ik terugkijk, had ik misschien vaker hulp kunnen vragen, eerder weg kunnen gaan of kunnen zeggen: “Vandaag lukt het even niet.” Dat had me waarschijnlijk veel energie bespaard.
Maar sommige lessen leer je pas door ervaring.
Kracht in kwetsbaarheid
Aan iedereen die dit herkent: je bent niet de enige. Je mag niet alleen de sterke buitenkant laten zien, maar ook de binnenkant die soms moe, overprikkeld en leeg is.
We hoeven niet altijd alles te dragen. Er zit kracht in kwetsbaarheid en soms is dat de eerlijkste vorm van kracht die er bestaat.