Ik herinner me dat we met de kinderen naar de radio luisterden. Koningin Máxima vertelde iets gevoeligs, maar niet iets waarbij je normaal gesproken direct een doos tissues nodig hebt.

Toch voelde ik plotseling tranen opkomen. Ik kon ze niet stoppen. Daar zat ik dan, terwijl mijn kinderen me met grote ogen aankeken. Hun blik leek te vragen: “Wat doe jij nu?”

Het was onhandig en volkomen onverwacht. Ik ben altijd gevoelig geweest, maar dit ging verder. Het voelde alsof mijn emoties geen filter meer hadden.

Hersenletsel kan invloed hebben op de manier waarop emoties worden ervaren en gereguleerd. Voor mij voelde het alsof de grens die een reactie normaal afremt, er soms niet meer was.

Dat was ontzettend verwarrend. Ik probeerde sterk te blijven, zeker voor mijn kinderen, en toch gebeurde het. Het gevoel dat ik mezelf niet volledig onder controle had, kon me behoorlijk uit het veld slaan.

Ik werd vaker emotioneel om dingen die ik vroeger gemakkelijker had losgelaten. Een lief gebaar, een film of zelfs een eenvoudig gesprek kon tranen oproepen.

Langzaam leerde ik dat ik die gevoelens niet altijd hoefde tegen te houden. Ze hoorden bij mijn ervaring en bij de persoon die ik na het hersenletsel aan het worden was.

Tegen iedereen die iets vergelijkbaars ervaart wil ik zeggen: je bent niet alleen. Onverwachte of intensere emotionele reacties kunnen na hersenletsel voorkomen, al is dit voor ieder mens anders.

Geef jezelf ruimte om te voelen, ook wanneer het onverwacht of intens is. Emoties maken ons mens. Ze hoeven niet altijd logisch te lijken om echt te zijn—zelfs wanneer de tranen komen tijdens een uitzending met koningin Máxima.

Als emoties soms de overhand nemen, probeer jezelf daar dan niet te hard op af te rekenen. Voor mij hielp het om te accepteren dat dit onderdeel was van mijn reis.

Wanneer emotionele veranderingen nieuw zijn, erger worden of veel invloed hebben op je dagelijks leven, is het verstandig om ze ook met een arts of behandelaar te bespreken.